Latest Entries »

ibis?uid=0&iid=34482c3e49d64def863fefa0e0057cd3&nid=156+20+20140410&t=1
Top corners image
24646f79ce20a8e3aa2394a10a5e298d_reasonably_small.png
kiyanoosh ansari هنوز در انتظار پیوستن شما به توییتر است… loadimage
پذیرش دعوت‌نامه وی
envelope-with-logo.png
You can stop getting these emails with people you may know (PYMK) suggestions at anytime. Learn more about PYMK suggestions or find other answers at Twitter’s Help Center.

Twitter, Inc. 1355 Market St., Suite 900 San Francisco, CA 94103

ibis?uid=0&iid=1adcaa1f11ab425ba8610cfc0645c5a2&nid=9+20&t=1
Top corners image
24646f79ce20a8e3aa2394a10a5e298d_reasonably_small.png
kiyanoosh ansari از شما دعوت کرده است به توییتر بپیوندید! loadimage
پذیرش دعوت‌نامه وی
envelope-with-logo.png
You can stop getting these emails with people you may know (PYMK) suggestions at anytime. Learn more about PYMK suggestions or find other answers at Twitter’s Help Center.

Twitter, Inc. 1355 Market St., Suite 900 San Francisco, CA 94103

ابیورد:  منطقه حفاظت شده و باستانی ابیورد واقع در 120 کیلومتری جنوب شرقی عشق آباد و د نزدیکی مرزهای ایران به عنوان تمدنی دیرینه و تاریخی، اکنون به افتخاری مشترک برای تبدیل شده است…

خبرگزاری فارس نوشت: پیشتر نیز گزارش‌های فرهنگی به همراه تصاویری از آثار تاریخی و باستانی ترکمنستان همچون «مرو قدیم»، «قدمگاه حضرت امام رضا (ع)»، «قلعه نسا» و … منتشر شده و اکنون نوبت به معرفی استان تاریخی و باستانی «ابیورد» است.
در این فرصت، سعی می‏کنیم گوشه‌ای از تاریخ پر افتخار استان ابیورد را در قالب گزارش تصویری و مکتوب با استناد به آثار و منابع معتبر تاریخی ایرانی و ترکمنستانی تشریح کنیم.

منطقه حفاظت شده و باستانی ابیورد واقع در 120 کیلومتری جنوب شرقی عشق‏آباد پایتخت کشور ترکمنستان قرار دارد و در واقع یک تمدن باستانی و تاریخی است که با انجام عملیات کاوشی باستان‌شناسی می‏توان بسیاری از رازو رمز حوادث و وقایع تاریخی منطقه خراسان قدیم را یافت. علفزارها در خرابه‏های ابیورد، حکایت از آن دارد که این منطقه در طول تاریخ یک منطقه سرسبز بوده‏ و خرابه‏های باقیمانده ابیورد گویای این است که مردم و شخصیت‏های زیادی در این سرزمین زندگی کرده و تمدن بزرگی در قلب این سرزمین نهفته بوده است.ابیورد که درسال 31.هـ/ 651.م/ به تصرف اعراب درآمد یکی از شهرهای مشهور و مهم سرزمین ترکمنستان است. این شهر ظاهرا قبل از اسلام به «باورد» یا «اباورد» شهرت داشته است، در نتیجه اغلب مردم بومی منطقه و فارسی‌زبانان حتی در سده‌های اولیه اسلامی آن را باورد می‌خواندند.

اکنون نیز آثار باقیمانده از خانه‌های روستایی در جوار این شهر دیده می‌شود که باید هـمان دهکـده ابیورد باشد.

 چهار تپه باستانی یا چهار خرابه شهر با نام‌های، «نمازگاه‌تپه» (درجوار خرابه‌های ابیورد و شهرک کاخکا، متعلق به قبل از میلاد)، «قهقهه» (درفاصله یک کیلومتری شهر کاخکا، متعلق به دوره هخامنشی)، «باورد» در فاصله 12 کیلومتری غرب کاخکا (متعلق به دوره ساسانی تا قرون اولیه اسلامی) و «ابیورد» در فاصله یک کیلومتری شهر کاخکا و (متعلق به دوره اسلامی) در استان ابیورد همچنان پابرجاست، که نشان از قدمت این استان تاریخی دارد.در حال حاضر خرابه‌های شهر ابیورد در فاصله 120 کیلومتری شرق عشق‌آباد و هفت کیـلومتری غرب کاخکا (قهقهه پیشین) در حاشیه سمت راست جاده واقع شده است، در حالیکه باورد حدودا 12 کیلومتر با شهر ابیورد فاصله داشته و در غرب آن واقع شده است.»ابن رسته» درسال‌های پایانی سده 3 .هـ/ 9 .م/ ابیورد را یکی از حوزه‌های خراسان‌ خوانده ‌است، یعقوبی هم در نیمه دوم سده 3 .هـ/ 9. م/ فاصله نسا تا باورد را 2 منزل نوشته، اما به هنگام معرفی استان‌های تابع نیشابور، این استان را ابیورد خوانده است.»ابن خردادبه» نخستین جغرافی‌دانی است که شاه ابیورد را «بهمنه» و مقدار مالیات آنجا را 700 هزار درهم بیان کرده است.به نوشته وی: شهرهای «مهنه» و «کوفن» از توابع ابیورد بوده‌اند، همچنین ابیورد یکی از خزانه‌های نیشابور است.استان ابیورد در سده‏های اول اسلامی/ 7 تا 9 .م/ توسط استاندارن خراسان اداره می‌شد.از اواخر سـده سوم.هـ/ نهم.م/ به تصرف سامانیان درآمد و آنان در سال 382.هـ/ 992.م/ خواستند آن‌ را به حاکم خوارزم شمالی ( آل عراق) بسپارند، اما خانـدان «سیمجوری» که سپهسالار سامانیان و استاندار خراسان بودند تن به این امر ندادند.
 پس ‌از آن سلطان محمود غزنوی در اواخر سال 407.هـ/ 1017.م/ خوارزم را تصرف کرد تا اینکه سلجوقیان در سال‌های 430.هـ/ 6-1135.م/ ابیورد را هم مثل دیگر شهرهای دشت خاوران از آن خود کردند.این استان بعد از سپری کردن یک دوره فترت موقتی رو به آرامش و آبادانی نهاد، تا اینکه بر اثر حمله مغولان تخریب و ویران گردید.متأسفانه از جزئیات رفتار مغولان با این شهر اطلاع دقیقی دردست نیست، جز آنکه گفته شده است که آنها ابیورد یا باورد را ویران کردند.بعد از حملات مغول و تاتار به این منطقه تلفات و خسارت‌های بسیار زیادی به مردم و منطقه وارد شد، بر اثر این حملات مردم ابیورد نشاط و شادابی خود را از دست دادند و برای تسکین دردهای خود به عرفا و صوفیان که روش آنان با روح و فکرشان هماهنگی و انسجام داشت پناه بردند.در همین حال بود که «شاهرخ بن امیر تیمور گورکان» در سال(807 تا850 .هـ / 1404 تا 1446.م ) حکومت استان‌های ابیورد و نسا و یازر … را به فرزند خویش «بایسنغر» سپرد. که از آن پس تا اواخر عهد شاهرخ (850 .هـ/ 1446.م) در اختیار بایسنغر و فرزندانش قرار گرفت.این استان در قرن 10 .هـ/ 16 .م/ چند بار میان صفویه و ازبک‌های شیبانی حاکم بخارا و بلخ و ازبک‌های خوارزمی دست به دست گشت و به همین دلیل زیان‌های زیادی را متحمل شد.در سده‌های یازده و 12 .هـ/ 17 و 18 .م/ که صفویه بر این استان سلطه داشتند، اطلاعاتی درباره وضعیت دیوان و حکام آن باقیمانده است، از جمله آن که، القاب «حاکم الگای ابیورد» چنین بود: «ایالت و شوکت پناه حشمت دستگاه، نظاما للایالته و الشوکة و الاقبال فلان خان». مداخل این حاکم در سال 3 هزار و هشتصد و پنج تومان و پنج هزار دینار و کسری و ملازمانش 613 نفر بودند.بالاخره با ظهور نادرشاه افشار این استان در نیمه اول سده دوازده.هـ/ هجده.م/ ابیورد در میان شهرها و استان‌های همجوارش بیشترین شهرت و آبادانی را یافت.خاندان نادرشاه در منطقه در‌گز تا ابیورد به زندگی عشایری و ییلاق و قشلاق می‌پرداختند. در جوانی وی، حاکم ابیورد فردی به نام «بابا علی بیک کوسه لو» بود و چون نادر به دامادی او در آمد، نهایتا جانشین وی شد و با مرکزیت استان ابیورد در نیمه آن قرن فاتح عمدة جهان گردید.نادرشاه که قصد داشت در میان شهرهای ابیورد و کلات شهری نو به نام «مولودآباد» یا «مولودگاه» بسازد، نهایتا در آنجا شهری به وسعت یک چهارم شاه جهان آباد هند و با همان نقشه به نام «خیـوه‌آباد» سـاخت، که اکنون خرابه‌های آن ‌پابرجاست ظاهرا شـهر اصلی استان ابیورد در زمان نادر شاه همان شهر ابیورد، (درجوار کاخکای کنونی) بوده است، و نه باورد.
 با قتل نادرشاه درسال 1160.هـ/ 1747.م/ باردیگر پریشان حالی استان ابیورد آغاز گردید، به گونه‌ای که تا حدود یک قرن بعد مکررا میان استانداران خراسان و حکومت‌های ازبک خوارزمی و طوایف محلی ترکمان بر سر آن نزاع درگرفت.در دوران اسلامی از شهر ابیورد، ادیبان، فقها، محدثان، دانشمندان و مشایخی از بزرگان صوفیه برخاسته‌اند که هم نام آنان و هم آثارشان زینت بخش دفتر پرافتخار فرهنگ و تمدن اسلامی خراسان بوده است.بی‌تردید فضایل و کرامات این بزرگواران مانند انوری ابیوردی، فضیل عیاض، مطرز باوردی به اندازه‌ای است که نمی‌توان تمام آنها را به رشته تحریر درآورد.و در نهایت اینکه ابیورد یکی از شهرهای مشهور خراسان از لحاظ سیاسی و جغرافیایی و فرهنگی بوده و در تاریخ، موقعیت و اهمیت ویژه‌ای داشته است.گرچه این منطقه اکنون در ایران قرار ندارد ولی می‌دانیم با همه فراز و نشیب‌هایی که داشته و حمله‌های  بسیاری که به این شهر رفته است، توانسته است بزرگانی از علم و دانش و ادب را در خود بپروراند بطوری که می‌توان آن را سرزمین علما و دانشمندان و عرفا و ادیبان دانست که موجب سرافرازی و بلندی نام ایران و ترکمنستان و گذشته تاریخی پر افتخار آنان است.  در پایان شما را به تماشای تصاویری از این منطقه زیبای تاریخی دعوت می‌کنیم.

منبع: سایت خبری شهرستان درگز

دامنه وبلاگ اخبار شهرستان درگز ,  Dargaz News 

راه انـــدازی شــــــــد

آدرس:

http://dargaz-news.info

قلم یاز؛ وبلاگ نویسی از شهرستان درگز

http://dargaz-news.info

http://www.ghalamyaz.ir

http://ghalamyaz.blogfa.com

http://dargaz.ghalamyaz.ir

http://daregaz.ghalamyaz.ir

 آدرس های بالا هیچکدام با دیگری تفاوت ندارد و همه آنها شما را به یک مسیر هدایت می کنند شما می توانید از هرکدام که راحتتر هستید استفاده کنید

Kiyanoosh Ansari | In The FaceBook

اطلاعاتی در مورد شهرستان درگز  –  مکان های تفریحی و زیارتی درگز و محصولات و سوغات های شهرستان در باب کشاورزی و صنایع دستی درگز

مقبره علاءالدین تکش در روستای حضرت سلطان

تخت شاه و قره جنگل در شمال شهر درگز

زیارتگاه علی بلاغ در دامنه های کوه الله و اکبر

آبگرم معدنی یا همان آبگرم درگز در بیست کیلومتری جنوب درگز

دره درونگر یا دربادام که در مسیر رودخانه درونگر درگز قرار دارد

دره چرلاق در سی و چهار کیلومتری جنوب غرب درگز

تفرجگاه امام قنبر: تفرجگاه امام قنبر در میان ارتفاعات الله اکبر و در نزدیکی روستای داغدار واقع شده است. این تفرجگاه دارای چشم اندازها و مناظر زیبای طبیعی ، درختان گوناگون بسیار و همچنین نهرها و رودخانه ای جاری است.اما مهمترین دلیل معروفیت تفرجگاه امام قنبر وجود چشمه های آب گرم معدنی است که از اهمیت ویژه ای برخوردارند . این چشمه ها دارای آب گرم معدنی با خواص موثر دارویی می باشند که در فصول مختلف سال مورد استفاده گردشگران و مردم محلی قرار می گیرد.

 قبرستان گبرها: قبرستان گبرها به فاصله یک صد متری شمال روستای پالکانلو از توابع دهستان درونگر و بخش نوخندان و در 20 کیلومتری شمال غربی درگز واقع شده است. بنا بر متون و منابع کهن پیشینه ی این محوطه به قرون 6 تا 9 هجری و دوران ایلخانی باز می گردد . در این متون از زرتشتیان و مغ ها تحت نام گبرها یاد شده است . این گروه از زرتشتیان در زمان ایلخانان به درگز مهاجرت کرده و دروستاهای جلفا ، خیر آباد مرکزی و پالکانلو مسکن گزیده اند و احتمالاً به همین سبب مکان مزبور به قبرستان گبرها معروف گردیده است . این قبرستان بر روی تپه ای قرار گرفته و محوطه ای را در حدود 320×267 متر در بر می گیرد.ارتفاع این تپه از سطح زمین های اطراف به طور تقریبی ده متر می باشد ک قبور در نقاط مختلف آن دیده می شود

بقعه حضرت سلطان: این بقعه خشت و گلی در مسیر 10 کیلومتری جنوب جاده قوچان –درگز در شمال روستای حضرت سلطان قرار گرفته است. برخی این بنا را به سلطان سنجر سلجوقی و برخی به سلطان تکش سلجوقی منسوب می نمایند . اما به اعتقاد اهالی منطقه بنای مزبور مقبره سلطان سنجر سلجوقی است . اما با توجه به ظاهر و سب معماری می توان این مقبره را به دوران سلجوقیان منسوب نمود. بقعه حضرت سلطان دارای طرح و نقشه ای مربع شکل به طول و عرض 70/7 متر است. ورودی این بنا از جانب جنوب غربی و متشکل از در چوبی کوچک است. پس از آن اتاقی مربع شکل قرار گرفته که نمای آن گچ کاری شده و در میانه ی اتاق سکویی گچی تعبیه گردیده که ضریحی بر آن استقرار یافته است. این سکو در حکم قبر و دارای نقوش اسلیمی و اشعاری به رنگ قرمز می باشد. بر فراز بنا نیز گنبدی بر روی چهار فیلپوش قرار گرفته و چهار زاویه آن با آجر به صورت کنگره ای آراسته شده است. بقعه حضرت سلطان دارای تزئینات خشتی و مقرنس های زیبایی است که به این مکان شکوه و زیبائی خاصی داده است.

چاروق دوزی درگز: چاروق نوعی پای پوش سنتی است که با استفاده از چرم گاوي، نخهای ابریشمی رنگي و نخ گلابتون در انواع مختلف: توری، پرده بند و تمام چرم (پشت باز و پشت بسته) تولید می شود. بر اساس کشفیات باستانشناسی(چکمه چرمی متعلق به مرد نمکی شماره 1) مي توان ريشه صنايع چرمي در استان زنجان را حداقل در 2000 سال قبل جست. قدمت هنر چاروق دوزي احتمالاً به دوره (ساسانی) و اوج تزئینات آن به دوره (صفوی) می رسد که زیبایی و تنوع طرح و نقوش آن، چشم هر هنرشناسی را شیفته نقوش انتزاعی و اصیل خود می نماید. خواستگاه این هنر دراستان زنجان شهر سلطانیه بوده و از آن منطقه به زنجان منتقل گردیده است.
از انواع چاروقهای تولید شده استان در طی دوره های مختلف تاریخی می توان به انواع کنفی ،تمام پوست، کشاورزی ،تمام چرم، توری،پرده بند و…، اشاره نمود، که هر کدام با روشی خاص و با استفاده ازچرم، پوست فرآوری شده و مواد مختلفی چون پنبه، کنف، ابریشم و…،تهیه می شده است.

نمدمالی: کهن ترین شیوه وروش فراهم سازی زیرانداز که تاکنون شناخته شده نمدمالی است . نَمَد نوعی بافته سنتی زیراندازی است که با پشم تولید می‌شود. در فرانسه به آن فوتر می‌گویند. نمد درلغت پارچه ای کلفت است که ازپشم یاکرک مالیده سازند وازآن فرش وکلاه و جامه کنند .
نمد ساده ترين نوع کف پوش است و ساخت آن احتياج به دستگاه خاصی دارند. در نمد مالی در واقع از خاصيت طبيعی پشم که عبارت از در هم پيچيدن الياف آن در اثر رطوبت و فشار است استفاده می شود. احتمال دارد که اولين بار بافندگانی که الياف پشمی خود را شسته و برای گرفتن رطوبت آن با چوبدستی ضربه هايی به پشم می زده اند، موفق به کشف اين خصوصيت پشم و در نتيجه موفق به بوجود آوردن صنعت نمدمالی شده باشند.

پوستین دوزی: مردم درگز در سال 1300 شمسی قسمت عمده ای از احتیاجات خود را از قبیل فروشگاه پوشاک و… را تهیه می کردند، در زمستان مردان پوستینی یا قبایی که به آن چوخا می گویند از پشم گوسفند و موی بز به صورت یک نوع برک زبر و ضخیم می بافتند و به تن می پوشاندند. پوستین های درگز از حیث پرداخت در خراسان و حتی ایران معروف بوده اما امروز پوستین دوزی رونق خود را از دست داده و شاید تعداد کارگاه های آن از 5 مورد تجاوز نکرده باشد.

قالی بافی درگز: که این هنر یکی از هنرها و حتی مشاغل مورد علاقه بسیاری از زنان سنتی درگز بوده است

حمام جشن آباد: ابن بنا در روستای جشن آباد از توابع دهستان شهرستان و بخش نوخندان به فاصله 20 کیلومتری شمال غربی شهرستان درگز واقع شده است. به استناد مدارک و شواهد موجود تاریخ احداث این حمام به دوران قاجاریه باز می گردد . حمام جشن آباد به همت شخصی موسوم به حاج حیدر حیدری ساخته شده لیکن بعدها توسط اهالی روستا به صورت بنائی عام المنفعه خریداری گردیده است. بنای مزبور مشتمل بر ورودی کوچکی با طاق های هلالی در ضلع شمالی است و از طریق راه پله ای خمیده به بینه متصل می گردد . بینه حمام شامل فضایی مدور با غرفه های بزرگ و کوچک و طاقی هلالی ، گنبد بزرگ مرکری یا نورگیر میانی ، حوض دایره ای شکل ، راه ارتباطی میان بینه و گرم خانه در ضلع غربی بنا قرار دارد . و فضای گرم خانه ترکیبی از سه غرفه بزرگ ، یک غرفه کوچک ، خزینه آب و با پوشش زیبای گنبدی و نورگیری میانی است. در ساختمان این حمام از آجر ، ساروج ، آهک و سنگ استفاده شده است

ارک ملی تندوره: این پارک در 30 کیلومتری جنوب غربی درگز واقع شده است. به سبب داشتن گونه های نادر گیاهی و جانوری و مناظر کم نظیر طبیعی از حیث زیستگاههای منحصر به فرد جغرافیایی از اعتبار بین المللی ویژه ای برخوردار است . تندوره منطقه ای است کوهستانی با صخره ها و تپه ماهورهای بسیار و دره های عمیق و شیب دار که پوشیده از گیاهان گوناگون بوده و یکی از بهترین زیستگاههای جانوران می باشد. پوشش گیاهی پارک تندوره از انواع علفی، بوته ای، درختان و درختچه ها تشکیل شده است. این پارک علاوه بر داشتن چشم اندازها و مناظر بی نهایت زیبا و استثنایی از نظر منابع حیات وحش نیز غنی است. به سبب اختلاف ارتفاع و پستی و بلندی های فراوان میزان درجه حرارت در نقاط مختلف آن متفاوت است بویژه ارتفاعات جنوبی و غربی پارک دارای اقلیم استپی سرد است.متأسفانه پارک تندوره از لحاظ منابع آب فقیر و فاقد رودخانه یا منابع آب دائمی است و تأمین آب آشامیدنی و حوش از رودخانه نهر مانندی در یکی از دره ها به نام چلمیر و تعدادی چشمه ممکن شده است. از مهمترین دره های زو پارک تندوره می توان به چلمیر ، تیوان ، شوی ، زولی ، بابانستان ، قره نهه و قزلق اشاره نمود. تندوره محل تداخل زندگی سه نژاد از قوچ و میش های اوریال یعنی اوریال ایران یا اوریال کوپه داغ ، اوریال ماوراء خزر و بالاخره اوریال افغان می باشد و از مهمترین گونه های جانوری پارک تندوره می توان از کل و بز ، پلنگ ، گربه پالاس ، گربه جنگلی ، گراز یا خوک وحشی ، گرگ ، شغال، روباه ، خرگوش ، تشی ، انواع پرندگان شکاری و غیره یاد کرد. امروزه وسعت پارک ملی تندوره بالغ بر 37800 هکتار می باشد

گِلیم یا پَلاس یکی از انواع صنایع دستی زیراندازی و پوششی است که از ابریشم، موی بز، پشم گوسفند و یا دیگر چهارپایان اهلی بافته می‌شود. گلیم به شکل سنتی‌اش، معمولاً برای پوشاندن زمین، دیوار و یا رواندازی برای حیوانات باربر استفاده می‌شود ولی امروزه به عنوان یک پوشش مدرن برای خانه‌های شهری نیز خریداری می‌شود.

 آرامگاه امام زاده دیباج: به فاصله 5 کیلومتری روستای شیلگان، در کنار مرز مشترک ایران و ترکمنستان قرار گرفته است. بقعه متبرک منسوب به امام زاده دیباج (ع) در بخش لطف آباد درگز و به فاصله 5 کیلومتری روستای شیلگان، در کنار مرز مشترک ایران و ترکمنستان قرار گرفته است. بنا به روایات این بنا مدفن محمد بن جعفر فرزند امام جعفر صادق (ع) ششمین ستاره آسمان امامت و ولایت است. اعتقاد راسخ و ارادت به شخصیت مدفون در بقعه سبب ایجاد مامن و ماوایی در این مکان شده که عاشقان آن حضرت را همچون پروانه بر گرد شمع جلب نموده است. آرامگاه امام زاده محمد دیباج (ع) در سال 1351 به سعی و اهتمام هیات امناء تجدید بنا شده است.

آرامگاه علامه شهرستانی: واقع در 20 کیلومتری غرب شهر درگز و 4 کیلومتری روستای حضرت سلطان است. از مزارات معتبر شهرستان درگز بقعه ای منسوب به مدفن علامه شهرستانی واقع در 20 کیلومتری غرب شهر درگز و 4 کیلومتری روستای حضرت سلطان است . شخصیت مدفون در این بنا ابوالفتح محمد بن ابوالقاسم عبدالکریم بن ابوبکر احمد شهرستانی از علمای شافعی اشعری بوده که به سال 479 هجری در ناحیه ای به نام شهرستان متولد و در سال 548 هجری دارفانی را وداع گفته است . وی در علوم کلام و اصول ، تفسیر و حدیث و فلسفه و ادب از نامداران عصر خود به شمار می رفت و رسائل و کتب بسیاری از خود برجای نهاده است . آرامگاه علامه شهرستانی مشتمل بر یک ایوان ، تالار انتهای ایوان، گنبدخانه یا بنای مرکزی چهارطاقی است . که گنبدی کم خیز بر فراز آن قرار گرفته است ، اسلوب و ویژگیهای معماری این آرامگاه القاء کننده بناهای عصر ایلخانی است

محوطه تاریخی بندیان: سه کیلومتری شمال شهر درگز در مجاورت تپه ای باستانی به نام یاریم اتپه واقع شده است. از کشفیات منحصر به فرد باستان شناسی در شهرستان درگز منطقه ای ارزشمند موسوم به بندیان می باشد که در سه کیلومتری شمال شهر درگز در مجاورت تپه ای باستانی به نام یاریم اتپه واقع شده است. آثار و شواهد مکشوفه از فصول متعدد کاوش باستان شناسی در این محوطه به سرپرستی دکتر مهدی رهبر، حکایت از وجود ابنیه ای مهم در این مکان دارد. مهمترین بخش این کاوش ها به تالارهای مرکزی و به طول 25/10 و عرض 60/8 متر و فضاهای وابسته به آن اختصاص یافته است که در زمان رونق بنا به باغ یا حیاطی وسیعی منتهی می گردید. آنچه پیرامون این تالار بر نمای دیوارها با ارتفاع حدود یک متر یا بیشتر مشاهده می شود . نقوش نفیس گچبری شده ی زیبایی است که معرف موضوعات مذهبی ، بزم و شکار، جنگ و پیروزی بر دشمن ، معرفی اشخاص و غیره می باشد. از دیگر محوطه های مکشوفه در این محوطه می توان به آتشدان و محراب ، اتاقی مخصوص نامه ها و مرسوله ها و برج خاموشی اشاره کرد. با کشف بنای برج خاموشی نظر محققان اروپایی در زمینه نحوه تدفین زرتشتیان به کلی تغییر نمود. در حال حاضر محوطه تاریخی بندیان به همت سازمان میراث فرهنگی و گردشگری خراسان رضوی به اولین سایت موزه باستان شناسی گردشگری ایران تبدیل شده است

 دره چهلمیر درگز: پارک ملی تندوره دارای دره های عمیق و چشم نوازی است که معروف ترین آنها دره چلمیر است که در بخش شرقی پارک واقع شده است. در ابتدای ورودی دره ، قریه دودانلو قرار گرفته و ابتدای آن پوشیده از درختان انبوه از انواع : گردو ، بید ، صنوبر و چنار می باشد . این دره یکی از مهمترین زیستگاه های کل و بز ، قوچ و میش و پلنگ در منطقه است.دره چلمیر مهمترین تفرجگاه مردم درگز نیز محسوب می گردد و هر سال در فصل تابستان بخش پایینی دره تعداد کثیری از مردم ناحیه را به خود جلب می کند.

منطقه حفاظت شده قرخود: منطقه حفاظت شده قرخود در غرب شهرستان درگز قرار گرفته است. این منطقه دارای تپه ماهورهای بسیار ، صخره هایی با شیب تند و کوهستانهای مرتفع می باشد.منطقه قرخود از سال 1350 شمسی جزو مناطق حفاظت شده قرار گرفته است و از مهمترین گونه های جانوری آن می توان به قوچ و میش اوریال ، کل و بز ، پلنگ ، گرگ و روباه ، خوک وحشی پایکا ، گورکن ، پرندگان و غیره اشاره کرد و از جمله پوشش گیاهی آن باید از درختان و درختچه های ارس، زالزالک ، زرشک ، کرکو ، بیدگون ، انواع گرامینه نام برد

آب انبار قدیمی لطف آباد:  آب انبار لطف آباد در شهر لطف آباد و در حاشیه قرار دارد. به استناد کتیبه ی سردر ورودی بنا این اثر در سال 1342 به همت اشرف الحاج و عهده التجار حاج کاظم کوخ کتافی آقا علی اصغراف بنا گردیده است . این سازه دارای دو بخش راه پله و منبع آب می باشد . طول منبع 20 متر و عرض آن 11 متر می باشد و برفراز آن گنبدی چهار ترک ایجاد شده است.عمق محل ذخیره آب از کف تا زیر سقف حدوداً 5/4 متر است و ورودی بنا شامل راه پله ای با 20 پله آجری می باشد.پیشانی و سر در آب انبار نیز شامل دهانه راه پله با سقف جناقی و دو لچکی و کتیبه بنا و مجموعه ای از پنج طاق نما می باشد. در این ساختمان از آجر و ملات مخلوط شن و آهک استفاده شده است.

مقبره صید علی خان درگزی:  مروزه در میان قبرستانی متروکه در حاشیه خیابان رضوان درگز قرار گرفته است. این بنا مقبره شاعر و سیاستمدار بزرگ دوران مشروطه صید علیخان درگزی بوده است که نامدارانی همچون ملک الشعرای بهار از مکتب او کسب فیض کرده اند . وی همچنین اولین بانی تشکل فرهنگی و اصلاح طلبی خراسان آن زمان که به مشهور به اصحاب سراچه بوده است.مقبره وی ، امروزه در میان قبرستانی متروکه در حاشیه خیابان رضوان درگز قرار گرفته است . این بنای آجری با طرح و نقشه ای مربع شکل که ورودی آن در ضلع شمالی بنا واقع شده دارای ایوان های طرفین ورودی ، دو ایوانچه کوچک دو طبقه می باشد که پس از این فضا ، اتاقی چهار گوش با سقفی گنبدی قرار دارد احتمالاً این آرامگاه دارای طبقه فوقانی بوده که به تدریج تخریب و از بین رفته است

 

منبع: http://dargaz-news.info/

این منطقه فاقد مراکز جمعیتی می‌باشد و تنها پاسگاه‌های محیط بانی چهل‌میر، بابانستان، شکراب، تیوان، درونگر، چرلاق و زیارتگاه علی بلاغ در آن قرار دارند.

راه اصلی پارک جاده شوسه قوچان به درگز می‌باشد که از سه نقطه قریه اینچه کیکانلو (واقع بر سر راه درگز – قوچان) تا پاسگاه شکر آب (جنوب پارک) 10 کیلومتر، از درگز تا پاسگاه چهل میر (شرق پارک) 30 کیلومترو از نوخندان تا زیارتگاه بابانستان (شمال پارک) 12 کیلومتر می‌توان به پارک دسترسی پیدا کرد.

پلنک چهلمیر درگز

در این منطقه بازمانده‌های سکونت در دوران گذشته دیده می‌شود که از آن جمله می‌توان به آثار باقی مانده از دژی قدیمی به نام قلعه رجبه اشاره نمود که بنا بر مشهور قدمت آن به قبل از اسلام بر می‌گردد.
از 7 گونه گربه‌سان ایران 5 گونه یعنی پلنگ ایرانی، گربه جنگلی، گربه دشتی، گربه پالاس و سیاه‌گوش اورآسیا در این منطقه زندگی می‌کنند. این منطقه بهترین زیستگاه پلنگ در ایران است. از سمداران منطقه هم می توان به بز وحشی که گله‌های 100 تا 150 رأسی آن در ارتفاعات منطقه دیده می‌شود و گوسفند وحشی که از گونه قوچ و میش اوریال و خالص‌ترین نژاد این گونه در ایران است، اشاره کرد. روباه قرمز، شغال، سمور سنگی، کفتار، رودک و انواع جوندگان همچون پیکا و تشی از دیگر پستانداران این منطقه‌اند.
کورکور، سارگپه پابلند، عقاب دشتی، عقاب شاهی، عقاب طلایی، کرکس، هما، لیل، کوکر، مرغ حق، شبگرد بلوچی، بادخورک معمولی، بادخورک کوهی، زنبورخور معمولی، هدهد، چکاوک طوقی، پیت خاکی و سنگ‌چشم دم‌سرخ گروهی از پرندگان مهاجر به پارک را تشکیل می‌دهند.
خزندگان این پارک هم شامل 9 گونه مار غیر سمی، 4 گونه مار نیمه سمی، 5 گونه مار سمی، 6 گونه سوسمار و لاک‌پشت می‌شوند. پوشش گیاهی پارک نیز بسیار متنوع است و تاکنون 373 گونه از 60 تیره در این پارک شناسایی شده‌است.

دامنه وبلاگ اخبار شهرستان درگز ,  Dargaz News 

راه انـــدازی شــــــــد

آدرس:

http://dargaz-news.info

وبلاگ قلم یاز، وبلاگ نویسی از شهرستان درگز امکانی به وبلاگ خود افزود که طبق آن شما می توانید وبلاگ خود را در صفحه اول این سایت به صورت رایگان و در چند ثانیه به نمایش و تبلیغ رایگان بگذارید. تبادل لینک خودکار بین صفحات اینترنتی بی شک بانی بالا رفتن پیج رنک و اعتبار در جستوجوگرها و بالارفتن بازدیدکنندگان هر دو طرف است. شما می توانید همین الان در عرض چند ثانیه وبلاگ مورد نظر خود در این صفحه پر بازدید درج کنید

آدرس قلم یاز: http://www.ghalamyaz.ir

چنانچه سوالی داشتید می توانید در آدرس بالا در قسمت دیدگاه بپرسید.

با آرزوی موفقیت و پیشرفت وب نویسی در شهرستان درگز

Kiyanoosh Ansari | In The FaceBook

دنبال‌کردن

هر نوشتهٔ تازه‌ای را در نامه‌دان خود دریافت نمایید.